مواد افيونی۱ به ترکيباتی گفته ميشود که بطور مستقيم (طبيعی) و يا غيرمستقيم (صناعی) از گياه کوکنار (خشخاش)۲ بدست ميايند و سردسته شان ماده معروف ترياک ميباشد. ازينرو، بخش اعظم تاريخچه اين مواد را کوکنار و ترياک تشکيل ميدهند.
کوکنار در تمدنهای قديم همچون مصر، پارس و بين النهرين کشت ميشده است. اما قبل ايجاد اين تمدنها نيز مورد استفاده قرار ميگرفته است بطوريکه شواهد باستان شناسی و دانه های فسيل شده ای که يافت شده اند، حاکی از آن است که اين ماده توسط انسانهای اوليه در بيش از ۳۰ هزار سال قبل مورد استفاده قرار ميگرفته است. قديمی ترين مدرک مکتوب در مورد خشخاش مربوط ميشود به متنی سومری که به ۴۰۰۰ سال قبل از ميلاد برميگردد. در آن نوشته از ترياک با نام گل هول گيل۳ يا گياه شادی۴ ياد شده است.در پاپيروسهای عبری مصر باستان مربوط به ۳۵۰۰ سال پيش، از ترياک بعنوان شيره تغليظ شده دانه های نارس ياد شده که جهت جلوگيری و مهار گريه شديد کودکان توصيه شده است.
پاپاور سومنيفرام۵ تنها گونه گياه پاپاوريوم (خشخاش) است که از آن ترياک بدست ميايد. اين باور وجود دارد که گونه سومنيفرام در نتيجه قرنها کشت و توليد و در اثر تغييراتی چون جهش ژنتيکی از نوع مديترانه ای و وحشی خشخاش بنام پاپاور ستيگرام ۶ بوجود آمده است.
هومر۷ حماسه سرای معروف روم در منظومه معروف و حماسی خود اوديسه۸ ( اين منظومه در نزد روميان همان مقام و منزلتی را دارد که شاهنامه نزد ما ايرانيان داراست) اثرات ترياک را ذکر ميکند ؛ و در يک اپيزود، آنجا که تلماکوس۹ از يافتن پدرش ناتوان و مغموم گشته، چنين ميسرايد:? .... هلن مقداری دارو در جام شراب ريخت، داروئی که ميتواند غم و اندوه را از دل زخم ديدگان بدر کند و درد خاطرات دردناک را دور کند. هيچ کس که اين دارو در جام شرابش مخلوط گشته باشد و قدری از آن بنوشد در آن روز يک قطره اشک از چشمانش جاری نتواند کرد، حتی برای مرگ مادرش يا پدرش و......?
خشخاش در اروپا هم قدمتی بس طولانی داشته و در دوران قديم در بين مردم متداول بوده است، بطوريکه فسيل های آن بصور مختلف ازجمله تخم خشخاش و فسيل نيام دانه و گرز خشخاش در مناطقی از سوئيس مربوط به مردمان ساکن در عصر نوسنگی ۱۰ ، (يعنی ۴۰۰۰ سال قبل) يافت شده اند. تصاويری همچون تصاوير يافت شده از خشخاش در تصويرنگاريهای مصر باستان، در سنگتراشيهای روم يافت شده اند. تمثالهایی از خدايان خواب يونان و روم؛ هیپنوس و سومنوس۱۱ نيز کشف شده اند که آنها را درحالی نشان ميدهند که لباسی از گياه کوکنار برتن يا بر دوش داشته اند.
پزشک روحانيان۱۲ مصری از ترياک جهت درمان بيماران استفاده ميکردند و در بين مردم مصر نحوه تهيه خانگی آن را رواج دادند. اين دارو پس از آنکه کوکنار در اطراف شهر بزرگ تبس۱۳ بوفور کشت شد، بنام تباکيوم۱۴ مشهور گشت. فراعنه مصر را با دست ساخته هايی که بشکل کوکنار بودند مدفون ميساختند. در روم هم ترياک رايج بوده و بصورت آماده شده برای مصرف در بازار های رم بفروش ميرسيد. در قرن هشتم، ترياک به کشورهای عربی، هند و چين راه يافت. ازآنجائيکه در دين اسلام الکل حرام شده بود و ترياک و حشيش حرام نبودند، اعراب علاوه بر مصرف، بطور جدی به تجارت ترياک روی آوردند. پزشکان يونانی هم بطور وسيعی از ترياک استفاده ميکردند تا آنجاکه در بين پزشکان اين باور پديد آمد که کوکنار منشا خدايی دارد و در اين رابطه نامهای زيادی بر کوکنار و شيره آن گذاشتند؛ لنگر يا ريسمان روحانی حيات۱۵ ، شيره بهشتی۱۶ ، دست خدا۱۷ و نابود کننده درد۱۸. توماس سيدنهام۱۹ از پزشکان پيشگام و بقراط انگليسی ها که به او لقب شکسپير پزشکی هم داده اند در مورد ترياک چنين مينويسد:
(در بين معالجات و درمانهايی که خداوند قادر و مطلق در حق بندگتنش ارزانی داتشته است هيچيک به اندازه ترياک تاثيربخش و وسيع الاثر نبوده است.)
بدون ترديد ترياک اولين ماده موثر در درمان افسردگی و کنترل درد ميباشد که مورد استفاده بشر قرار گرفته است. ولی در شرق، ترياک بصورت يک داروی اجتماعی درآمد و در جشنها و مجالس عمومی مورد استفاده قرار ميگرفت.
اولين پيشرفت در آماده سازی ترياک جهت مصارف داروئی در قرن ۱۶ و توسط پاراسلسوس۲۰ صورت گرفت. او ادعا داشت که موفق به ساخت ترکيبی حماسی و قهرمان ساز شده است. درواقع پاراسلسوس تنتور افيون۲۱ را ساخته بود. از آنجائيکه حلاليت ترياک در الکل بيش از آب است او ترياک را در کونياک حل کرده عملا تنتور مورفين۲۲ را ساخت. او ترياک را با نام ميوه جاودانگی۲۳ ميخواند. ناخالصی های تنتور ساخته شده زياد بودند و ازينرو توماس سيدنهام در سدد برآمد تا برای ساخت آن استانداردهايی تعيين کند. تنتوری که سيدنهام ساخت از ۲ اونس۲۴ ترياک ۱ اونس زعفران يک درهم ادويه ميخک و دارچين تشکيل يافته بود که در نيم ليتر شراب قناری۲۵ حل کرده بود.
تا قرن نوزدهم ويالهای تنتور مورفين و ترياک خام در داروخانه ها و عطاری های انگلستان آزادانه بفروش ميرسيد. بقدری استقبال مردم (از همه اقشار حتی اشخاص مشهور ) از مواد افيونی بالا بود که در طول سالهای ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۰ يعنی در عرض ۳۰ سال واردات ترياک به انگلستان از ۹۱۰۰۰ پوند به ۲۸۰۰۰۰ پوند افزايش يافت. جمله زير از يکی از نويسندگان انگليس نقل قول شده است و بخوبی موقعيت ترياک را در آن سالها نشان ميدهد. ( ای قطرات، منظور قطرات تنتور مورفين ميباشند، شما بسيار عزيزهستيد و گرامی . اگر من هيچ چيز و کسی را هم دوست نداشته باشم شما را دوست دارم. )
نکته جالب و قابل تاملی که لازمست مورد توجه قرار گيرد آنست که گرچه ترياک در انگلستان بطور وسيع مصرف ميشد بطوريکه کودکان انگليسی در دوران شيرخوارگی با ترياک آشنا ميشدند، ولی ترياک بعنوان يک دارو مطرح بود نه بعنوان وسيله ای برای تفريح و خوشی در مجالس عمومی بمانند آنچه در کشورهای شرقی روی داد و سبب اعتياد و بلا و مصيبت جوامع گرديد. ترياک بشکل محلول و تنتور مورفين از سوی شرکتهای داروسازی و با مارکهای تجاری مختلفی چون Godfrey's Cordial و Street's Infants' Quietness بعنوان دارويی آرامبخش برای بزرگسالان و کودکان عرضه ميشد. درواقع ترياک را ميتوان نقطه آغازين برای ساخت و مصرف ريتالين در کودکان دانست. چراکه پدر و مادرها از تنتور آن جهت آرام و شاد و مطيع کردن کودکان استفاده ميکردند. در انگليس آن دوران سو مصرف ترياک بيشتر از جانب پزشکان و شيميست ها و همچنين نويسندگان روی ميداد. ساموئل تايلور۲۶ نويسنده کتاب Kubla Khan آن را در نشئگی و ترانس ناشی از ترياک نوشته است
چينی ها هم با تهيه تنتور مورفين آشنا بوده اند و این موضوع در قطعه شعری که از قرن دهم برجای مانده بخوبی پيداست.بطور کلی شرقی ها هم از روش تدخين ترياک آگاه نبودند. ايشان گلهای کوکنار را ميخوردند و يا آن را بصورت محلول درست ميکردند. تهيه ترياک به آن شيوه که در حال حاضر مرسوم است (تيع زدن گرز خشخاش و منجمد ساختن شيره بيرون آمده از آن) و تدخين ترياک، نخستين بار در قرن هفتم ميلادی و در غرب آسيا، بتوسط ملل مسلمان عرب و ترک ابداع گرديد و از آن پس بود که مصرف کوکنار بشکلی که حالا هست و بصورت اعتياد درآمد. گستردگی مصرف ترياک در چين به قرن هفدهم ميلادی بازميگردد و همزمان است با رواج مصرف توتون با چپق که اول بار بوسيله هلندی ها از جاوه و از طريق جزاير فرمز به چين برده شد. برخلاف هندی ها که از ابتدا، مواد افيونی را بطريقه خوراکی استفاده کردند؛ چينی ها مصرف تدخينی را برگزيدند. در چين ترياک هندی را با توتون مخلوط کرده بتوسط چپق و بصورت تدخين مصرف کردند. تجارت هر دو ماده در اختيار هلنديها قرار داشت و بتدريج مصرف چپقی ترياک با يا بدون توتون افزايش يافت. چپق ترياک و بزبان دقيقتر وافور رفته رفته جايگاه خاصی پيدا کرد و انواع و اقسامی يافت. از انواع ارزانقيمت سفالی تا انواع مزين به جواهرات. از همين دوران و بواسطه گسترش مصرف تدخينی ترياک سوخته آن مورد توجه قرار گرفت و حتی خريد و فروش آن در بين اقشار فقير رواج يافت.
درقرن هفدهم ميلادی کمپانی هند شرقی متعلق به انگليس وارد کارزار ميشود و داستان ترياک کاملا اقتصادی ميگردد. اين کمپانی تا اواخر قرن ۱۷ بخش عمده زمين های مستعد کشت خشخاش واقع در جلگه رود گنگ را در حد فاصل مناطق پاتنا و بنارس۲۷ باختيار خود درآورد. از آن پس تجارت کثيف ترياک در منطقه آسيا شکل گرفت و بانحصار انگليس درآمد. هرچند مورخين انگلیسی بر نقش برجسته کشورشان در اين عمل کريه اذعان دارند ولی همواره اين جمله را مطرح ميکنند که انگليس تجارت ترياک را در آسيا ايجاد نکرد بلکه آنرا بدست گرفت:
The company dominated the Asian opium trade; but they did not create it
البته من و شما خوب ميدانيم که اين سخن مغلطه ای بيش نيست. شاهد اين مدعا نحوه برخورد انگليس با چين و بروز جنگهای ترياک ميباشد که در ادامه خواهم گفت. تجارت يعنی کسب پول و اين يعنی فروش هرچه بيشتر ترياک. فروش بيشتر، يعنی مصرف بيشتر و اين يعنی معتاد بيشتر؛ و اين همان بلايی بود که کفتار پير اروپا مستقيما با پنجه های کثيف خود بر سر مردمان آسيائی نازل کرد که البته هنوز هم ادامه دارد ولی بطور غير مستقيم.
← يک خوشگذرانی بی ضرر →
بهر روی در عرض مدت کوتاهی (تا سال ۱۸۰۰ ميلادی) تجارت مواد افيونی به انحصار کامل و مطلق انگليس درآمده، شکل منظم و ارگانيزه ای بخود گرفت: توليد، ذخيره، انتقال، و پخش و فروش و تعيين قيمت؛ همه و همه تحت نظارت مستقيم و مديريت کامل انگليسی ها انجام ميگرفت. در اين ميان کشور چين بدليل وسعت و جمعيت بالا و موقعيت خاصی که داشت بعنوان بازاری بزرگ جهت فروش ترياک، نزد انگليسی ها از اهميت بالائی برخوردار بود. در کشور چين، قبلا مصرف و خريد و فروش ترياک بطور وسيعی صورت ميگرفت ولی در حوالی سالهای ۱۸۳۰ مصرف ترياک و واردات آن از جانب امپراطور، در چين ممنوع شد. با اين وجود همواره مقادير قابل توجهی بصورت قاچاق وارد ميشد. ازينرو در سال ۱۸۳۹ پادشاه تائو کووانگ۲۸ وزير خود لين تسه شو۲۹ را مامور رسيدگی به اين مسئله کرد. لين برای حل اين مشکل از ملکه ويکتوريا درخواست کمک کرد اما ملکه انگلستان درخواست او را رد کرد. در نتيجه پادشاه چين دستور توقيف و ضبط يک محموله بزرگ ترياک بمقدار ۲۰۰۰۰ بشکه را داد و تعدادی بازرگان خارجی هم بازداشت شدند. در واکنش به اين موضوع انگليس به شهر بندری کانتون۳۰ حمله کرده، کالای توقيفی را باز پس گرفت. بدين ترتيب اولين جنگ ترياک شروع شد، آنهم از جانب بزرگترين، ثروتمندترين و سلطه جوترين کارتل داروئی جهان، کشور پادشاهی انگلستان. نهايتا چينی ها شکست را پذيرا شدند و در سال ۱۸۴۲ مجبور به امضای معاهده صلح نانجينگ۳۱ شدند، پيمان صلحی که در ننگين بودن چيزی مشابه قرارداد گلستان و ترکمانچای ما ايرانيان بود. مطابق پيمان مذکور تجارت مواد افيونی در چين آزاد شد و چينی ها ملزم به تخصيص پنج بندر تجاری جديد جهت واردات اين مواد شدند. همچنين مجبور به پرداخت مبالغ هنگفتی بعنوان ماليات به انگليس شدند. علاوه بر اينها طبق اين معاهده هنگ کنگ از چين جدا شده در اختيار انگليس قرار گرفت.
با اينحال صلح بين دو کشور چندان دوام نيافت. شيرينی تجارت افيون به مذاق استعمارگر پير خوش آمده بود و حرص و ولع سيری ناپذير اين بظاهر کشور، و در اصل سوداگر مرگ، پادشاهی بريتانيای کبير جنگ دوم ترياک را بسال ۱۸۵۶ براه انداخت. در حقيقت جنگ براه افتاد تا در همان سال منتهی گردد به پيمان صلحی ديگر. چينی ها مجبور به امضای معاهده ننگين ديگری گشتند بنام تينت سين۳۲. طبق اقارير صريح مورخين انگليسی، آغازگر جنگ انگليسی ها بوده اند و يگانه هدف جنگ هم گسترش تجارت مواد افيونی بوده است. بواسطه قرارداد تينت سين، و در مدت کوتاهی (تا سال ۱۸۵۸)، تجارت مواد افيونی در چين لباس قانون به تن کرد. همه چيز از واردات تا پخش و قيمت گذاری و مصرف ترياک بطور رسمی قانونی شدند. دليل اين امر زمينه سازی بود برای صيد مردم چين. داستان از اين قرار بود که تاجران انگليسی ترياک در اين زمان بناگاه خداترس و مهربان شدند. ايشان چنين ادعا کردند که استحقاق مردم چين بالاتر از اين است که به تجارت ترياک بپردازند و از آنجائيکه اين تجارت عمليست زشت و کريه؛ بنابراين بايد دزدان و جانيان و زندانيان را به اين کار گماشت. از سوی ديگر سزاوار است مردم سخت کوش و زحمتکش چين کمی هم به تفريح بپردازند ؛يک خوشگذرانی بی ضرر؛۳۳.
نتيجه خداترسی انگليسی آن شد که ظرف مدت کوتاهی واردات مواد افيونی به چين بطور غير قابل باوری افزايش يافت. مواد افيونی همچون سيل روانه بازار چين شدند. مردم چين به آن تفريح بی ضرر پرداختند و در انتهای قرن نوزدهم ميلادی يعنی پس از گذشت فقط ۴۴ سال از امضای قرارداد تين سين نتيجه اش را گرفتند.
در سال ۱۹۰۰ ميلادی يک چهارم مردان چينی معتاد بودند.
شما خواننده محترم اگر اولين بار است که با اين موضوع آشنا ميشوی شايد چنين استنباط کنی که در نوشتن اين سطور مزاح و رندی نويسنده بر قلمش غالب گشته است ولی يقين بدان که نويسنده اين سطور، نص صريح تاريخ را روايتگر است و بس. توطئه ها و ترفندهای مکارانه انگليس همواره ساده ولی موثر بوده اند و اين را تاريخ کشور خودمان هم ثابت ميکند. اگر فرصتی بود به نمونه هايی چند از اين باب اشاره خواهم کرد.
TimeLine
خط زمانی
بخش سوم
در سال ۱۸۹۵ داروساز آلمانی هنريش درسر که برای کمپانی باير کار ميکرد از رقيق کردن مورفين بهمراه ترکيبات استيله داروی جديدی ساخت که با مورفين متفاوت بود و عوارض آن را نداشت. ترکيب جديد دی استيل مورفين بود که به نام هروئين نامگذاری شد. اين نام برگرفته از کلمه «هروئيش» که معادل آلمانی لغت « هرو » به معنی قهرمان ميباشد، بود. هروئين سه سال بعد وارد بازار تجاری شد.
اوايل دهه ۱۹۰۰ انجمن بشردوستانه روحانی جيمز در جهت اهداف خيرخواهانه خود اقدام به تهيه هروئين و توزيع رايگان آن در بين معتادان به مورفين که ميخواستند اعتياد خود را ترک کنند، کرد. در همين سالها بود که تلاش بريتانيا و فرانسه جهت کنترل توليد ترياک در جنوب شرقی آسيا با موفقيت همراه شد ولی نهايتا منطقه معروف به مثلث طلائی به توليد ترياک را ادامه داد.
۱۹۰۲ بحث های علمی در مجلات و محافل علمی پيرامون نکات مثبت و منفی هروئين در درمان اعتياد به مورفين انجام ميشد و برخی از پزشکان شکايت بيمارانشان را در مورد وجود علائم شديد هنگام قطع مصرف هروئين مطرح ميکردند.
۱۹۰۳ زنگهای خطر در مورد اعتياد به هروئين بصدا درآمدند.
۱۹۰۵ کنگره آمريکا مصرف ترياک را ممنوع اعلام کرد.
۱۹۰۶ سرانجام معاهده ای بين چين و بريتانيا منعقد گرديد و تجارت ترياک در چين و هند را محدود ساخت.
۱۹۰۹ اولين قانون فدرال در ممنوعيت يک دارو بتصويب رسيد. مطابق اين قانون واردات ترياک ممنوع شد. اين قانون زمينه ای فراهم کرد برای فشار آوردن آمريکا به چين جهت وضع قانونی مشابه مبنی بر ممنوعيت فروش ترياک به چين که در کنفرانس شانگهای انجام گرديد.
اول فوريه ۱۹۰۹ کميسيون بين المللی ترياک در شانگهای چين تشکيل جلسه داد.
۱۹۱۰ پس از ۱۵۰ سال تلاش و شکست جهت پاک کردن کشورشان از ترياک، بالاخره چينی ها موفق شدند. چين توانست بريتانيا را متقاعد کند تا دست از تجارت ترياک در منطقه چين و هند بردارد و دل از منافع مادی آن برکند. ( لااقل در ظاهر)
۱۷ دسامبر ۱۹۱۴ قانون هريسون بتصويب رسيد. مطابق اين قانون، پزشکان و داروسازان برای اينکه بتوانند داروهای مخدر را تجويز کنند ابتدا بايد ثبت نام ميکردند.
۱۹۲۳ فروش همه داروهای مخدر غير قاچاق وقانونی ممنوع اعلام گشت. اين قانون موجب شد تا معتادان جهت تهيه هروئين مصرفی خود به بازار سياه روی آورند.
۱۹۲۵ متعاقب تصويب قانون ممنوعيت ترياک و مواد افيونی در آمريکا، بازار سياه بزرگی در منطقه چينی ها در نيويورک شکل گرفت.
۱۹۳۰ چين به قاچاق هروئين پرداخت. درصد بالائی از هروئين قاچاق شده به آمريکا در شانگهای و تايتسين توليد ميشود.
اوايل دهه ۱۹۴۰ جنگ جهانی دوم راههای عبور مواد افيونی را بست و قاچاق مواد از هند و ايران قطع شد.
۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ کشور برمه همزمان با رهائی از استعمار انگليس و رسيدن به استقلال مبدل شد به مزرعه ای جهت کشت کوکنار.
دهه ۱۹۵۰ آمريکا جهت جلوگيری از گسترش کمونيسم به آسيا اقدام به برقراری ارتباط با ساکنين نظامی و غيرنظامی منطقه مثلث طلائی و عقد پيمان دوستی با آنها کرد تا از اين طريق جای پايی در جنوب شرقی چين بدست آورده اهداف خود را در زمينه مبارزه با کمونيسم دنبال کند. آمريکا و فرانسه برای استمرار اين ارتباط دوستانه اسلحه و مهمات ايشان را تامين کرده، امکانات هواپيمائی برای انتقال و فروش ترياک در اختيارشان گذاشتند. نتيجه آن شد که قاچاق هروئين به کشورهای جهان و بويژه به آمريکا شديدا افزايش يافت و هروئين براحتی در دستان فروشندگان خيابانی و مصرف کنندگان قرارگرفت.
۱۹۶۲ توليد و فروش ترياک در برمه ممنوع گشت.
سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ طی اين ۵ سال تعداد معتادان به هروئين در آمريکا بسرعت افزايش يافت و به ۷۵۰۰۰۰ تن رسيد. سازمان اطلاعات مرکزی آمريکا سيا جهت انتقال ترياک خام از لائوس و برمه اقدام به راه اندازی خطوط هوائی کرايه ای کرد. بخشی از اين ترياک به مارسی در فرانسه انتقال ميافت. اين مواد در مارسی به هروئين تبديل شده با کمک آمريکا و فرانسه به آمريکا ارسال ميگشت.
۱۹۷۰ اولين گزارش رسمی از مرگ تصادفی در نتيجه مصرف بيش از حد هروئين. قربانی، خواننده پرآوازه و افسانه ای آمريکا جنيس جاپلين بود که جسدش را در هتل معروف و تاريخی هاليوود پيدا کردند.
اواسط دهه ۱۹۷۰ با سقوط سايگون و کاهش شديد توليد ترياک در ناحيه مثلث طلائی اپيدمی هروئين در آمريکا مهار شد. مافيای مواد مخدر در جستجوی منبعی جديد مکزيک را جايگزين چين کردند و بدين ترتيب هروئين تيره مکزيکی جايگزين هروئين سفيد چينی شد. البته تا سال ۱۹۷۸.
۱۹۷۵ دکتر هانس و همکارانش توانستند انکفالين را که ترکيبی مشابه مورفين با منشا انسانی بوده و در مغز انسان يافت ميشود بصورت خالص و مجزا از مغز تهيه کنند.
۱۹۷۸ دو دولت آمريکا و مکزيک با انجام طرحی توافقی جهت کاستن از ميزان توليد ترياک و به تبع آن ميزان هروئين مکزيکی موجود در بازار آمريکا به سمپاشی مزارع مکزيکی پرداختند. اين طرح موفقيت آميز بود ولی بموازات کاهش هروئين مکزيکی در بازار سياه هروئين از منبع ديگری وارد بازار شد. منبع مذکور شامل کشورهای ايران، افغانستان و پاکستان بود و با نام هلال طلائی خوانده ميشد.
۱۹۹۳ ارتش تايلند با پشتيبانی آمريکا به قلع و قمع و نابود ساختن مناطق وسيعی از مزارع کشت خشخاش در منطقه مثلث طلائی پرداخت.
ژانويه ۱۹۹۴ ناکارآمدی روشهای قهرآميز و نابود کردن مزارع کشت خشخاش در مبارزه با ترياک و هروئين باثبات رسيد و مسئولين امر جهت يافتن راهی ديگر در اين زمينه متقاعد شدند. طرحی که ارائه گشت، کمک به ايجاد و تقويت حکومتهای دموکراتيک در کشورهای جهان سومی و ايجاد واحدهای قضائی رسمی در کشورها و تصويب قوانينی بود تا مردم را نسبت به رعايت قوانين خود ملزم سازد و از طرف ديگر بسمت تجارتهای قانونی و مشروع سوق دهد.
۱۹۹۵ مثلث طلائی پيشتاز توليد ترياک در جهان بوده ساليانه ۲۵۰۰ تن هروئين صادر ميکند.
نوامبر ۱۹۹۶ گفته ميشود چندين شرکت بزرگ بين المللی حمل دارو از کشورهای چين نيجريه مکزيک و در توزيع هروئين در آمريکا و اروپا فعال هستند.
۱۹۹۹ توليد ترياک در افغانستان به ۴۶۰۰ تن در سال رسيد. بر اساس آمار منتشره توسط برنامه کنترل داروی سازمان ملل ۷۵٪ هروئين جهان در افغانستان توليد ميشود.
۲۰۰۰ ملا محمد عمر رهبر طالبان در افغانستان کشت خشخاش را ممنوع اعلام کرد. برنامه کنترل داروی سازمان ملل توقف کشت ترياک را تاييد کرد.
۲۰۰۱ جنگ در افغانستان درگرفت و طالبان سرنگون گشت توليد ترياک از سر گرفته شد.سيل هروئين روانه بازار پاکستان شد.
اکتبر ۲۰۰۲ برنامه کنترل داروی سازمان ملل طی اعلانی هشدار داد که افغانستان به جايگاه قبلی برگشته است و بزرگترين توليد کننده مواد افيونی در جهان ميباشد.
دسامبر ۲۰۰۲ وزارت بهداشت انگليس اعلام کرد درنظر دارد هروئين را در مراکز بهداشتی بطور رايگان دراختيار افرادی که نياز دارند قرار دهد.
'Golden Triangle' مثلث طلائی به ناحيه ای در آسيای جنوب شرقی گفته ميشود که سه کشور لائوس برمه و تايلند را دربرمی گيرد
ادامه دارد
۱ Opiates
۲ Poppy
۳ hul gil
۴ plant of joy
۵ Papaver somniferum
۶ Papaver setigerum
۷ Homer
۸ Odyssey
۹ Telemachus
۱۰ Neolithic Swiss lake-dwellings
۱۱ Hypnos and Somnos
۱۲ priest-physicians
۱۳ Thebes
۱۴ Thebacium
۱۵ the Sacred Anchor Of Life
۱۶ Milk Of Paradise
۱۷ the Hand Of God
۱۸ Destroyer Of Grief
۱۹ Thomas Sydenham (1624-1689
۲۰ Philippus Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim (1490-1541), better known as Paracelsus
۲۱ Laudanum
۲۲ Tincture of Morphine
۲۳ The Stone of Immortality
۲۴ Ounces اونس واحد وزن و معادل يک شانزدهم پوند ميباشد که تقريبا برابر با ۲۸ گرم است.
۲۵ Canary Wine
۲۶ Samuel Taylor Coleridge (1772-1834)
۲۷ Patna and Benares
۲۸ Tao Kwang
۲۹ Lin Tse-hs켯font>
۳۰ Canton
۳۱ Treaty of Nanjing
۳۲ Treaty of Tientsin
۳۳ A Harmless Luxury
